Η Έφη Σαρρή...μοναχή! Και, όμως είναι αλήθεια!

«Αφού είχα απελπιστεί πια από τα εγκόσμια, είπα στον εαυτό μου «Έφη, τώρα είναι η στιγμή να πραγματοποιήσεις το μεγάλο βήμα στη ζωή σου, να κάνεις το άλμα και την υπέρβαση». Κοίταξα για λίγη ώρα τα ωραία μου φορέματα που είχα μέσα στην ντουλάπα, έριξα μια ματιά στους χρυσούς μου δίσκους, θυμήθηκα την κουβέντα μιας μοναχής που με έκανε να ντραπώ λέγοντας μου «το «Γυμνός μες την Ελλάδα» δεν έπρεπε να το πεις!» χαμογέλασα γλυκά, σκέφτηκα όλα τα μικρά αμαρτήματα που έχω κάνει κατά καιρούς, τους ανθρώπους που άθελά μου έχω αδικήσει, θεώρησα πως τώρα ίσως να τιμωρούμαι για όλα τα αθώα σφάλματα μου και έλαβα τη μεγάλη απόφαση. Πήρα τηλέφωνο την Ηγουμένη, της ανακοίνωσα τη βαθιά μου επιθυμία και με παρέπεμψε σε μία άλλη μοναχή η οποία διεύθυνε ένα καινούριο μοναστήρι, αρκετά χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Κλείδωσα το σπίτι, πήρα μόνο ένα βαλιτσάκι με κάποια απαραίτητα και κάλεσα ένα φίλο μου , ο οποίος με πήγε κατευθείαν εκεί.
Για το αν συμμετείχε κανονικά στη μοναστηριακή ζωή, από εκείνη τη μέρα, εξήγησε: «Κανονικότατα! Το επόμενο κιόλας πρωί σηκώθηκα από τις 05:00 για να πάω στον όρθρο. Θραύση έκανα στη λειτουργία. Κάθισα πίσω από ένα στασίδι, άνοιξα κι εγώ το βιβλίο με τη λειτουργία της ημέρας και συμμετείχα μαζί με τις αδελφές μου στους ψαλμούς. Τελικά, τίποτα δεν πάει χαμένο. Η φωνή μου ξεχώριζε απ' όλες. Όλες μου έδωσαν τα συγχαρητήρια τους. Στη συνέχεια, πήγα μαζί με μία αδελφή η οποία ήταν κάποιο τρόπο η υπεύθυνη μου στο Μοναστήρι, μέχρι να θεωρηθώ κανονική μοναχή – σε ένα μεγάλο χωράφι, το οποίο όπως μου ανέφερε η αδελφή, άνηκε εδώ και πολλά χρόνια στη Μονή, για να μαζέψουμε ελιές. Δε σου κρύβω ότι με δυσκόλεψε λίγο αυτό, γιατί στη ζωή μου δεν είχα κάνει κάτι τέτοιο. Αλλά, μπροστά στη σωτηρία που αισθανόμουν σκεπτόμενη τα αιχμηρά δόντια του τηλεοπτικού δυνάστη μου, αυτό δεν ήταν τίποτα».
Και για τον λόγο που δεν έμεινε στο μοναστήρι, αποκάλυψε: «Σε μία συζήτηση που είχαμε κάνει με την Ηγουμένη, μου είπε ότι θα πρέπει να παλέψω και να συναλλαγώ με τον κόσμο, ότι το Μοναστήρι θα ήταν πάντα εκεί για μένα, αλλά εγώ θα πρέπει να βρω το δρόμο μου σε αυτό που με πλήγωνε ανάμεσα στους ανθρώπους και να το λύσω. Πως η Μονή ήταν η παρηγοριά για όσα ζούσα, αλλά δε θα μπορούσε να γίνει η λύση της ζωής μου. Ήδη βρισκόμουν εκεί για περίπου 20 μέρες και στη συνέχεια, μάζεψα τα πράγματα μου από το μικρό κελί που μοιραζόμουν με μία άλλη δόκιμη και επέστρεψα στο σπίτι μου στον Άλιμο».